Resident Evil: Revelations 3DS

Review | 31 January 2012 17:34 -

De Resident Evil-reeks is er een met veel prestige en daar is een reden voor. Niet alleen zorgde de franchise voor een ware revolutie binnen de gamesindustrie, maar zijn de games stuk voor stuk ook verdomd cool om te spelen. Waar de eerste titels zich nog focusten op het overleven van de meest intense survival-horror ervaringen, is daar geleidelijk aan verandering in gekomen. De serie behaalde zijn hoogtepunt bij deel vier waar de afwisseling tussen actie en enge momenten perfect gedoseerd was. Deel vijf daarentegen was ongetwijfeld een van de mindere delen in de serie. Dit door een overmaat aan actie en een gebrek aan de typische Resident Evil-sfeer in het zonnige Afrika. Met Revelations wil Capcom back to basics gaan: ze willen weer een echt ijzingwekkende Resident Evil-game verschepen.

De gebeurtenissen in Resident Evil: Revelations spelen zich af tussen Resident Evil 4 en 5. Een grote paniek ontstond toen er een virus werd losgelaten in het stadje Terragragia. De chaos zorgde voor veel slachtoffers en was een onvergetelijke horror geworden voor de Amerikanen. We gaan een jaartje verder in de tijd, waar we onze blikken richten op Jill Valentine en Chris Redfield, de bekende gezichten uit de Resident Evil-reeks. Net als in Resident Evil 5 werken ze nu beiden voor de BSAA, een organisatie die zich richt tegen de uitbuiting van biologische wapens. Chris en zijn partner Jessica worden erop uitgestuurd om een neergestort vliegtuig te onderzoeken. Een tijdje later krijgt Jill een melding van haar baas O’Brian dat Chris vreemd genoeg ergens is gesignaleerd op de Middellandse zee. Ongerust haast ze zich naar de helikopter samen met haar collega Parker die haar van de nodige assistentie zal voorzien. Ze komen terecht op een schip genaamd de Queen Zenobia, waar hun nog vele spannende avonturen te wachten staan.

Hoewel het verhaal in een Resident Evil-game meestal niet van een hoogstaand niveau is, maakt Revelations op dit gebied een erg goede indruk. Niet alleen is dit de Resident Evil-game met de meeste cinematics ooit, het verhaal is veruit het interessantst uit de hele reeks. Het hele spel zit barstensvol flashbacks en flashforwards die dienen om achtergrondinformatie uit te lichten. Een keertje is zo’n flashback essentieel om puzzelstukjes van het verhaal samen te voegen, een ander keertje kom je meer te weten over de personages. Dit zorgt ervoor dat de stereotiepe karakters die zo typisch zijn voor Resident Evil-games voor het eerst wat diepgang meekrijgen, een aangename vernieuwing in de reeks. Verder is het bovenal een geloofwaardig verhaal met een paar verrassende plotwendingen dat weet te boeien van de eerste tot de laatste seconde. Enig minpunt hier is dat de personages niet allemaal even fascinerend zijn. Zo komen sommigen echt erg dom over. Dit vooral omdat ze bij momenten echt idiote uitspraken doen of domme antwoorden geven.

De setting biedt eveneens verfrissing. Geen Raccoon City of Afrika maar de Queen Zenobia, een duister en verlaten schip in het midden van de oceaan. De keuze voor deze locatie is een schot in de roos. Dit is zonder twijfel één van de meest boeiende locaties om in te vertoeven sinds de originele mansion van het eerste deel. Het is een gigantische en diverse plek die hand in hand loopt met een beklemmend en akelig sfeertje.  Als je dan eens niet op het schip mutanten te lijf gaat, dan zal je de personages door één van de eerdergenoemde flash-backs moeten loodsen. Deze vinden ofwel plaats in het kantoor van de BSAA of op de sneeuwberg waar Chris en Jessica het gecrashte vliegtuig moeten gaan onderzoeken. Dit houdt ook in dat je in deze flash-backs met andere personages zal spelen. Deze ‘tussendoortjes’ zijn aangenaam en bieden variatie, maar helaas kunnen ze kwalitatief gezien niet tippen aan de geniale stukken in het schip. Dit komt omdat deze scènes vaak op actie gericht zijn en tevens te oppervlakkig en voorspelbaar zijn. Zo zal je bijna altijd moeten wachten op iets terwijl je een horde vijanden zal moeten bedwingen. Het is allemaal wel spannend en intens, maar deze stukken hadden veel origineler uit de hoek kunnen komen.

Misschien nog wel het verrassendst is hoe lekker deze game bedient op je 3DS. Als je besluit de game zonder Circle Pad Pro te spelen, dan krijg je een besturing die gelijk staat aan die van Mercenaries 3D. Het werkt allemaal erg goed, maar je kan niet om je heen kijken en schieten terwijl je beweegt. Toch raden we je aan vijftien euro extra opzij te leggen voor de Circle Pad Pro, het apparaatje dat een tweede Circle Pad aan je 3DS vestigt. Niet alleen ligt de 3DS dan een stuk beter in je handen, het zorgt echt voor een veel soepelere besturing. Naast het feit dat het richten veel natuurlijker aanvoelt, kan je nu ook erg gemakkelijk weglopen terwijl je schiet en om je heen kijkt.

Gameplaytechnisch bewijst Revelations zich als een van de betere delen in de serie. Er zit een erg goede flow in de game waardoor je het hele spel heel gemakkelijk in één spelsessie kan doorlopen. In het begin merk je duidelijk dat Revelations invloeden overneemt van de eerste Resident Evil. Een gebrek aan kogels en wapens en hier en daar eens een Ooze – zo heten de vreselijke wezens die het schip onveilig maken – die zich niet snel gewonnen zal geven. Revelations houdt echter niet de hele game lang deze gameplaystijl vol. Je zult merken dat het duistere sfeer langzaam aan afneemt naarmate je verder komt in de game. Je zal dan zelf ook beschikken over meerdere en betere wapens en zal waarschijnlijk ook veel sterkere tegenstanders te lijf moeten gaan. Ondanks dat het spel in het begin de aangrijpende sfeer van de eerdere delen zeker goed weet over te brengen, is Revelations op geen moment echt ‘doodeng’. Niet één keer zijn we van onze stoel gesprongen van de schrik en dat is best jammer.  De game is bovendien ook net zoals de eerste delen lekker moeilijk. Wees maar zeker dat je het game-over scherm vaak zal zien verschijnen.

Wellicht het meest indrukwekkende onderdeel van Revelations zijn de verbluffende graphics. De 3DS heeft met Super Mario 3D Land al aangetoond dat het wel degelijk mooie graphics op het scherm kan brengen, maar Revelations steekt daar op dat vlak met kop en schouder bovenuit. De lichteffecten, de karakters, de omgevingen, het ziet er allemaal schitterend uit voor op een handheld. Het probleem bij Mercenaries 3D waarbij je tegenstanders in de verte een beetje ziet haperen is niet aanwezig in Revelations. Wel zul je bij het laden van nieuwe gebieden – in liften bijvoorbeeld – af en toe last hebben van framedrops. Deze gebeuren enkel als het spel een gebied wil laden dus het hindert de gameplay nooit. Qua geluidseffecten doet Revelations het eveneens uitstekend. Bijna altijd word je voorzien van een gemoedelijk muziekje dat oftewel bijdraagt aan de horror oftewel aan de spanning van het spel.

Ook qua content is het niet verkeerd. Het hoofdverhaal zal ongeveer tien uur van je tijd vragen, maar dan is het plezier nog lang niet afgelopen. Allereerst is de hoofdverhaallijn zeker divers en interessant genoeg om een tweede keer te doorlopen. Dat kan je doen in de hell mode die nog veel moeilijker is dan de reeds uitdagende normale mode. Revelations gebruikt ook het principe van de New Game +, waarbij jij je oude geupgrade wapens uit je vorige spel over kan brengen naar je nieuwe spel. Er zijn ook een aantal zogenaamde ‘missions’ die je, indien voltooid, nieuwe wapens of andere spullen kunnen geven. Alsof dat nog niet genoeg is krijg je er een uitgebreide co-op modus bij, de Raid mode genoemd. In deze modus kun je de Ooze ten val brengen in maar liefst 21 verschillende gebieden. De opties in de Raid mode zijn haast ontelbaar. Je kan het met verschillende personages spelen, die dan weer beschikken over verschillende outfits. Je kan met de verdiende Battle Points nieuwe wapens en gadgets kopen en je kan zelfs een extra moeilijkheidsgraad vrijspelen voor de modus. Als er één game op de 3DS waar voor je geld biedt, dan is dat wel Resident Evil: Revelations.